Afscheid van een fantastisch acteur

Gisteren was er de laatste speeldag in de Serie A. De laatste keer ook dat de supporters een aantal oude strijders konden bewonderen of verafschuwen. Bij AC Milan is er op dit moment een behoorlijk grote uittocht aan ervaren spelers. Allessandro Nesta, Gennaro Gatusso, Mark van Bommel, Clarence Seedorf en Filippo ‘Pippo’ Inzaghi zoeken hun heil elders of houden het helemaal voor gezien. De meeste spelers werden door vriend en vijand gerespecteerd. Pippo Inzaghi was echter een voetballer die weliswaar door eigen supporters werd omarmt, maar bij alle andere voetballiefhebbers voor veel irritatie zorgde. Ik ben nooit een supporter geweest van Juventus of  Milan. Desalniettemin heb ik ontzettend kunnen genieten van Pippo. Niet alleen op zijn hoogtepunt, maar juist ook toen het kaarsje bij hem langzaam doofde. De afgelopen seizoenen was hij lang niet zo belangrijk geweest voor de Rossoneri als de anderen die dit jaar afscheid nemen. Iedereen wist dat, behalve Pippo zelf. Die heeft nog steeds de overtuiging dat hij tot de beste spitsen ter wereld behoort.

Borussia Dortmund is inmiddels weer een gevestigde naam

Zaterdagavond prolongeerde Borussia Dortmund de Duitse titel. Sinds 1994/95 en 1995/96 was het behoudens Bayern Munchen geen enkele ploeg gelukt om twee keer achter elkaar te worden bekroond als ‘Deutsche Meister’. Aan de top komen is één, er blijven is een ander verhaal. In Wolfsburg en Stuttgart weten ze daar alles van. Presentatoren en analytici van Sport1 omschreven Borussia Dortmund de afgelopen weken als een ploeg die fris voetbalt. Volgens mannen als Emile Schelvis en Marc van Hintum zijn de schwarz-gelben een team zonder écht grote namen waarbij concurrent Bayern Munchen voorafgaand aan de onderlinge ontmoeting ondanks een achterstand van drie punten als de grote favoriet werd gezien. De reden; Borussia Dortmund beschikt niet over gevestigde namen, dus zouden de individuele kwaliteiten van Bayern Munchen ongetwijfeld de doorslag gaan geven. Een redenering die de plank volledig mis slaat. Het is namelijk een misvatting dat een gevestigde naam per definitie over meer kwaliteiten beschikt dan een speler die bij het grote publiek niet bekend is. De gevestigde orde heeft zich immers ook naar die status moeten spelen. De selectie van Borussia Dortmund heeft zich inmiddels door de tweede titel op rij bevestigd als ‘grote naam’.

Belonen van slecht gedrag loont niet

Dartpijlen gooien naar toevallig passerende jeugdspelers, een tegenstander bewust tegen zijn hoofd schoppen, met vuurwerk je eigen huis in brand steken en tot slot nog vele misdragingen op de openbare weg. Hier blijft het echter niet bij. De opsomming had nog veel langer kunnen zijn, want  Mario Balotelli is een recidivist. Vernoemde gebeurtenissen geven een goed beeld van het dwaze gedrag van Malle Mario. Afgelopen weekend verloor Manchester City op bezoek bij Arsenal de aansluiting met Manchester United. Het verschil is inmiddels opgelopen tot acht punten. Na afloop had niemand het over het matige spel van City. Het ging weer eens over de misdragingen van Mario Balotelli. Voor het eerst sprak ook Roberto Mancini harde woorden richting zijn landgenoot. Hoe makkelijk is het, een individu die zich toch nergens wat van aantrekt de schuld geven van een seizoen zonder prijzen. Moeilijker is het schijnbaar om de hand in eigen boezem te steken. Zo ondervond ook Roberto Mancini.

Eindelijk de twijfel voorbij

Het door criticasters omschreven ‘worst Manchester United of the decade’ is na de 0-2 overwinning bij Blackburn Rovers hard op weg een volgende titel op zijn reeds indrukwekkende palmares bij te schrijven. Dat het niet het beste Manchester United van de afgelopen tien jaar is, daar is niet onderuit te komen. Maar het slechtste is het wat mij betreft zeker niet. Wel is het zo dat dit seizoen een aantal spelers in hun ontwikkeling stagneren. Zo is bijvoorbeeld Javier Hernandez na een zeer goed debuutjaar dit seizoen lang niet zo scherp en doeltreffend. Ballen springen te vaak van zijn voet. Ook een speler als Rafael wordt niet beter en het is dan ook niet heel verwonderlijk dat Sir Alex Ferguson een zoektocht is begonnen naar een goede rechtsback. Hij heeft een periode Phil Jones als rechtsachter geprobeerd, maar de beste manager aller tijden heeft al snel geconcludeerd dat de reïncarnatie van Duncan Edwards in de as van het veld zijn energie beter kwijt kan. Uiteraard zijn er ook spelers die zich wel volgens verwachting ontwikkelen. Zo heeft niemand het tegenwoordig nog over Edwin Van der Sar. David de Gea heeft zich na een matige start fantastisch ontwikkeld en zal over niet al te lange tijd absoluut de beste keeper ter wereld worden. Ook Jose Antonio Valencia is na zijn blessure uitermate sterk teruggekomen. Zijn rendement en inzet zijn werkelijk ongekend. Er is echter nog een speler die zich gedurende het seizoen ontzettend goed heeft verbeterd. Johnny Evans heeft het etiket ‘zwakste schakel’ achter zich gelaten.

De Herdgang staat onder leiding van hypocrisie

In de herfst van het vorige jaar maakte Andreas Pereira bekend dat hij op zijn zestiende verjaardag PSV zou verlaten. De op 1 januari geboren Belg met Braziliaanse roots was namelijk opgevallen bij de scouts van Manchester United en kon daar een aantrekkelijk contract tekenen. Een hele verandering voor een puber en zijn gezin. Bij PSV schreeuwden de beleidsmakers dan ook moord en brand. Zoals wel vaker de laatste jaren ging er een jong talent vanuit Nederland naar een Engelse grootmacht zonder dat ze er ook maar iets aan konden doen. Zo jong al een stap maken naar een echte topclub waarvan de grootsheid een talent kan doen afdwalen was absoluut niet verstandig. Zo was in de VI op te merken uit de mond van Marcel Brands(technisch directeur) en in mindere mate Jelle Goes(hoofd jeugdopleiding). Het lijkt allemaal heel nobel wat PSV naar buiten bracht. Je zou bijna denken dat ze een kind in zijn eigen omgeving wil behouden. Dat ze het ‘kind zijn’koesteren. Maar niets is minder waar. Het ging niet om het belang van Andreas Pereira, want PSV is zelf geen haar beter. Zo bleek uit een interessant dossier op de Belgische site Voetbalkrant.com.

De ideale club voor Robin van Persie

Het gaat al een tijd bergafwaarts met Arsenal. Sinds het winnen van de FA Cup in 2005 won het geen enkele prijs meer. Tot overmaat van ramp verloren de Londenaren in de zomer van 2011 Cesc Fabregas en Samir Nasri aan kapitaalkrachtiger ploegen. Het is het lot van een club dat op financieel gebied geen risico wil lopen. Op het allerlaatste moment trok Wenger toch een aantal nieuwe spelers aan. Het bleken echter geen versterkingen, want Arsenal speelt dit seizoen werkelijk dramatisch en is topclub af. Robin van Persie werd gedurende het seizoen met zijn fantastische spel de op twee na belangrijkste man in de club. De belangrijkste is de fysio die Van Persie fit houdt en de andere is de dokter die de fysio van Van Persie fit houdt.