De Herdgang staat onder leiding van hypocrisie

In de herfst van het vorige jaar maakte Andreas Pereira bekend dat hij op zijn zestiende verjaardag PSV zou verlaten. De op 1 januari geboren Belg met Braziliaanse roots was namelijk opgevallen bij de scouts van Manchester United en kon daar een aantrekkelijk contract tekenen. Een hele verandering voor een puber en zijn gezin. Bij PSV schreeuwden de beleidsmakers dan ook moord en brand. Zoals wel vaker de laatste jaren ging er een jong talent vanuit Nederland naar een Engelse grootmacht zonder dat ze er ook maar iets aan konden doen. Zo jong al een stap maken naar een echte topclub waarvan de grootsheid een talent kan doen afdwalen was absoluut niet verstandig. Zo was in de VI op te merken uit de mond van Marcel Brands(technisch directeur) en in mindere mate Jelle Goes(hoofd jeugdopleiding). Het lijkt allemaal heel nobel wat PSV naar buiten bracht. Je zou bijna denken dat ze een kind in zijn eigen omgeving wil behouden. Dat ze het ‘kind zijn’koesteren. Maar niets is minder waar. Het ging niet om het belang van Andreas Pereira, want PSV is zelf geen haar beter. Zo bleek uit een interessant dossier op de Belgische site Voetbalkrant.com.

De ideale club voor Robin van Persie

Het gaat al een tijd bergafwaarts met Arsenal. Sinds het winnen van de FA Cup in 2005 won het geen enkele prijs meer. Tot overmaat van ramp verloren de Londenaren in de zomer van 2011 Cesc Fabregas en Samir Nasri aan kapitaalkrachtiger ploegen. Het is het lot van een club dat op financieel gebied geen risico wil lopen. Op het allerlaatste moment trok Wenger toch een aantal nieuwe spelers aan. Het bleken echter geen versterkingen, want Arsenal speelt dit seizoen werkelijk dramatisch en is topclub af. Robin van Persie werd gedurende het seizoen met zijn fantastische spel de op twee na belangrijkste man in de club. De belangrijkste is de fysio die Van Persie fit houdt en de andere is de dokter die de fysio van Van Persie fit houdt.

The Busby Babes: Lost, but not forgotten

6 februari 1958, een datum die nooit uit mijn geheugen zal verdwijnen. Elk jaar is 6 februari een dag die maar niet wil opschieten. Het lijkt haast wel of de wijzers van de klok net iets langzamer bewegen dan op een willekeurige dag. Helaas moest ik vanochtend al vroeg op pad waardoor de dag nog langer zou gaan duren. Het was nog geen zeven uur toen ik zittend in de bus het begin van de besneeuwde weilanden in het donker zag liggen. Het was niet de eerste keer vandaag dat mijn gedachten terug gingen naar 6 februari 1958. Vanuit Belgrado was de selectie van Manchester United en de pers op weg naar huis. Het maakte nog een tussenstop in Munchen waar de derde poging om op te stijging fataal bleek te zijn. Na onder andere een boom en een schuur te hebben geraakt kwam het vliegtuig in een besneeuwd weiland tot stilstand. 6 februari 1958 15:04 uur. Van de 43 passagiers overleden er 23. Manchester was in rouw, Engeland was in rouw.

Ik kijk liever naar een gladiator dan naar een toreador

Ik heb het de afgelopen weken echt een serieuze kans gegeven. Volkomen willekeurig bekeek ik diverse wedstrijden in de Primera Division. Hoewel de affiches waarin er sprake was van rivaliteit (Barcelona-Real Madrid en Betis-Sevilla) nog wel te behappen waren kreeg ik in de overige wedstrijden(bijvoorbeeld Villareal-Atletico Madrid of Athletic Bilbao-Real Mallorca) de bevestiging dat het Spaanse voetbal mij niet kan interesseren. Uiteraard ben ik bij mezelf te rade gegaan om te achterhalen waarom het mij niet boeit en al snel kwam ik tot de conclusie dat het de beleving op en naast het veld is . Spanjaarden gaan naar het stadion zoals ze in het verleden massaal naar het stierenvechten gingen. De tribunes zijn weliswaar goed bezet, maar de sfeer is tam. Ze krijgen te zien wat ze willen. Spaanse ploegen spelen hoofdzakelijk op techniek, spelen om duels te ontwijken zoals de toreador met zijn rode doek een stier ontwijkt. Balbezit om het balbezit. Het oogt vaak aanvallend, maar niets is minder waar.

Koerswijziging zorgt voor terugkeer van een verloren zoon

De afgelopen zeven jaar werd Bayern Munchen aan het einde van de competitie vier keer tot kampioen gekroond. In 2007 en 2009 waren het respectievelijk VFB Stuttgart en VFL Wolfsburg die de hegemonie van ‘der Rekordmeister’ wisten te doorbreken. Zij konden het succes echter niet vasthouden, want zij zakten de daaropvolgende jaren volkomen door het ijs. Aan de top blijven blijkt dus toch lastiger dan aan de top komen. Vorig jaar verraste Borussia Dortmund door met fris en aanvallend voetbal de titel op te eisen. Vanuit alle hoeken van het land ontvingen de ‘Schwarz-Gelben’ complimenten voor hun leuke spel, de goede resultaten en het fantastische beleid. Dat Dortmund in tegenstelling tot Stuttgart en vooral Wolfsburg geen eendagsvlieg zou zijn werd door velen als vanzelfsprekend beschouwd. De volksclub was een sleeping giant die tot ontploffing was gebracht door een heel duidelijk beleid. De goed opgezette jeugdopleiding begon zijn vruchten af te werpen(onder andere Gotze) en de transferpolitiek was uitermate succesvol(onder andere Kagawa die voor slechts vier ton werd aangetrokken) De scouting en de technische staf onder leiding van Jurgen Klopp zocht zeer intensief naar jonge hongerige spelers die vooral ook wat hun karakter betreft heel goed bij de club en elkaar zouden passen. Daarnaast werd er een soort plafond ingesteld. Men had geleerd van de periode waarin alles kon. Vorige week veranderde de club plots van koers. Kostte voorheen de komst van bijvoorbeeld Hummels,Subotic,Lewandowski en Barrios per speler zo’n vijf of hooguit zes miljoen euro. Nu werd Marco Reus voor een gigantisch bedrag vastgelegd. Voor maarliefst zeventien miljoen euro keert de verloren zoon komende zomer terug naar Dortmund.

De erfenis van een genie

Toen Sir Alex Ferguson in november 1986 de eerste stappen als manager van Manchester United zette schrok hij zich werkelijk een ongeluk. Onder zijn voorganger, de zeer flamboyante Ron Atkinson, was er in de selectie een cultuur ontstaan waarbij de pub de plaats van spelershome had overgenomen. Bier was het belangrijkste ingredient om tot sportieve prestaties te komen. Dat dit niet de juiste manier was bleek aan het gebrek aan die zelfde sportieve prestaties. Het was Ferguson dan ook een doorn in het oog. Hij besloot dat het anders moest en wist de leidinggevenden van de ‘afdeling bier’ Paul McGrath en Norman Whiteside aan andere clubs te slijten. Supporters namen het de Schot niet in dank af, want het duo was uitermate populair. Het waren spelers waarin de hardwerkende man van de straat zich herkende. Hard werken als het moet. Hard drinken als het kan. Ze waren aanraakbaar. Alex Ferguson introduceerde een nieuwe regel: in elk gebouw dat de club bezat was het nuttigen van alcohol verboden. Tot het najaar van 1992 wist hij dit verbod met strenge hand te handhaven.