Wij zijn Ajax?

Ajax: het zou maar je lust en je leven zijn. Al tijden volgde je de club op de voet door elke wedstrijd in levende lijve te bekijken. Van hier tot Tokyo. Maar daar bleef het niet bij, want ook trainingen en ontmoetingen met andere supporters hoorden zodra het kon bij het dagelijkse leven. Vanwege gezinsuitbreiding kwam het er niet meer van. De Ajax familie werd ingeruild voor je eigen familie. Maar je liefde voor de godenzonen verdween natuurlijk niet. Heel soms kan je nog een wedstrijd bezoeken, maar alleen als je situatie thuis dat toelaat. De club blijf je altijd volgen, al is het op afstand. Gelukkig is er met de huidige technieken altijd wel mogelijk om de wedstrijden op de één of andere manier te bekijken.

Jurgen Klopp verkiest kwaliteit boven leeftijd

De Bundesliga is inmiddels op één derde van het seizoen. Na een moeilijke start is Borussia Dortmund door het vasthouden van hun eigen spelopvatting terug te vinden in de top van het klassement. Het spel oogt weer fris en aanvallend, de overtuiging lijkt terug. In de komende speelronde wacht de lastige uitwedstrijd bij koploper Bayern Munchen. Wat de voorgaande maanden bewonderenswaardig was; ook in teleurstellende perioden houdt trainer Jurgen Klopp vast aan zijn filosofie. Zo bevreemde het de vaste volgers van Dortmund geregeld dat er bij een achterstand niet werd gekozen om iets te forceren door een ervaren fysieke kracht als bijvoorbeeld Sebastian Kehl in het veld te brengen. Niet Kehl, maar de jonge Moritz Leitner werd speelminuten gegund. In het begin was het nog een handvol, maar de status van Leitner is ondertussen al uitgegroeid tot een volwaardig lid van de selectie. Klopp hanteert immers niet voor niets al tijden de Engelse wijsheid:”If you’re good enough, you’re old enough”.

Een huwelijk, tot de dood hen scheidt!

Liefhebbers van het Britse voetbal konden er dit weekend niet aan ontkomen. Elk zichzelf respecterend medium besteedde aandacht aan een uniek jubileum. Op 6 november was het namelijk exact 25 jaar geleden dat Manchester United voorzitter Martin Edwards eindelijk manager Ron Atkinson ontsloeg. Nog dezelfde dag presenteerde hij de opvolger: de bij Aberdeen uitermate succesvolle Schot Alex Ferguson.

Succesvolle Franse revolutie aan de oevers van de Tyne

Na tien speelronden in de Premier League begint de ranglijst vorm te krijgen. Alle grote clubs staan in de top zeven. Zelfs Arsenal heeft de aansluiting met de kopgroep na een dramatische start van het seizoen weer in zicht. Toch is er tussen de grote namen één naam die er de afgelopen jaren nooit terug te vinden was en waar niemand bij het begin van het seizoen rekening nam; Newcastle United. Vaak omschreven als een ‘sleeping giant’ dat een kerkhof bleek voor managers en een doolhof voor spelers. Maar het roer ging om en zoals het er nu naar uitziet voert de club van manager Alan Pardew de juiste koers.

De United vlag blijft bij mij recht overeind

Eigenlijk slaat het volgende wel aan op mijn vorige column. Weer heb ik het over supporters waarbij ik eerlijk gezegd een onderscheid moet maken tussen supporters en toeschouwers die zichzelf supporter noemen. De laatste weken zie ik een trend waar ik maar geen begrip voor kan opbrengen. Steeds meer zie ik toeschouwers die zich geen supporter mogen noemen. Ik omschrijf het bewust op deze manier, want een ware supporter ondersteunt zijn ploeg. Als het goed gaat viert de supporter mee. Gaat het slecht dan treurt de supporter mee. Een toeschouwer kijkt en viert het feest bij voorspoed mee. Maar is het resultaat niet naar behoren dan laat de toeschouwer zijn ploeg en eigenlijk ook de club vallen als een baksteen. Dit komt helaas bij elke club voor.

Beste supporters ter wereld verdienen een eindronde

Dat het Nederlands elftal op het WK in Zuid-Afrika de finale haalde was leuk, maar voor mij absoluut niet meer dan dat. Ik voelde voor aanvang van de wedstrijd geen spanning of hoop. Was de finale Duitsland-Uruguay geweest dan had ik op exact dezelfde wijze de wedstrijd beleefd. Ik besefte bij het lezen van het Nederlandse honkbal succes dat ook bij andere sporten goede prestatie mij niet raken. Er zijn echter twee uitzonderingen; het wielrennen en als de betreffende voetballer Manchester United vertegenwoordigd of er een verleden heeft gehad. Het is absoluut niet zo dat ik tégen een Nederlandse sporter ben. Ik word er gewoon niet warm van. Misschien komt het door de fans die zich over de top aankleden en zich gedragen alsof elk moment van de dag het carnaval kan beginnen. Ik bedoel maar, wat heeft een indiaan in hemelsnaam met voetbal of Nederland te maken. De Roemenen wisten het een aantal jaren geleden al treffend op een spandoek te kalken: You’re not fans, You’re clowns! Er zijn wel een aantal landen waar ik sympathie voor heb en er is er één waar ik wel een warm gevoel van krijg. De afgelopen dagen heb ik geconcludeerd dat ook hier mijn liefde voor Manchester United een rode draad is.